Mostrando entradas con la etiqueta O PORVIR ESTA NOS OVOS. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta O PORVIR ESTA NOS OVOS. Mostrar todas las entradas

jueves, 6 de octubre de 2011

Comenza a tempada

Onte primeiro ensaio oficial do grupo en esta tempada, oianse tremer os osos despóis dun verán máis ben parado. de feito algún acabou co cu no chan pola falta de práctica e as gañas de facelo ben.

O mellor de todos e que seguimos ahí “inasequibles al desaliento” e o pior e que seguro que frases como “donde dije digo digo Diego” voltan a ser doadas de usar. temos datas xa para novas actuacións que diremos no seu momento pero imos avanzando que serán unha con “o por vir está nos ovos” e outra con “Nunca nada de ninguén”.

Lembro que os visitantes do blog teñen ademáis dos comentarios una dirección de correo TEATROMILLADOIRO@GALICIA.COM para pñerse en contacto con nos, estamos a vosa disposición para o que necesitedes.

martes, 24 de mayo de 2011

Un poquito de Ionesco

EUGÈNE IONESCO

Slatina, Romanía, 26 de Novembro de 1909 - París, 28 de Marzo de 1994

Fillo de nai francesa e pai romanés, ao ano de nacer é levado a París onde vivirá até os trece anos. De volta en Romanía estuda Letras e para despois dar aulas. Trasladarse a Francia en 1938, onde comeza a colaborar con revistas literarias.

Debuta como dramaturgo con A cantante calva no Téâtre des Noctambules en 1950 baixo a dirección de Georges Bataille (director co que seguirá a traballar, mesmo como actor). A estrea non tivo gran suceso entre o público; si entre intelectuais da época como Andre Breton, Luís Buñuel, Arturo Adamor ou Mircea Eliade, que xa vían en Ionesco o xenial e revolucionario dramaturgo que xunto con Samuel Becktt e Jean Tardieu, é considerado como o pai do teatro do absurdo. Nesta liña compre salientar, que era membro do Colexio de Patafísica xunto Boris Vian, Raymond Queneau, Jacques Prevdefinitivo sin fechasert, Marcel Duchamp e Michel Leiris, seguindo a clara pegada de Alfred Jarry.

Entre as moitas obras de teatro que nos deixou Eugène Ionesco podemos apuntar A lección, Jacques ou a submisión, O Porvir está nos ovos, todas elas de 1950, As cadeiras de 1952, Rinoceronte de 1959, O rei morre de 1962, ou Macbeth de 1972.

Recibiu entre outros recoñecementos, o Premio Nacional de Teatro, e entrou como membro da Academia Francesa o 22 de Xaneiro de 1970.

Alén da obra dramática, compre salientar o seu traballo en prosa ó longo de colaboracións con revistas literarias e a visión do mundo que aparece no seu Diario en migallas.

Migallas de E. Ionesco

“Se é absolutamente necesario que a arte e o teatro sirvan para algo, será para ensinarlle á xente que hai actividades que non serven para nada e que é indispensable que as haxa.”

“A arte é inútil, pero o home é incapaz de prescindir do inútil.”“O literato non é máis que aquel que di en voz alta o que os demais se din a si mesmos ou murmuran. ... Unha conciencia inútil e que non pode deixar de existir e que se manifesta, iso é a literatura.”

“As obras de arte son seres vivos. Quero dicir que as obras son realidades obxectivas vivas. ... O valor dunha obra está definido pola potencia e a duración do seu resplandor.”

“Temos o pasado detrás de nós, o porvir diante. Non se ve o porvir, vese o pasado. É curioso, porque non temos os ollos nas costas.”

“Ninguén é dono da multitude aínda que crea tela dominada.”

“Descobre un círculo, despois aloumíñao e converterase nun círculo vicioso.”

“Continúo, quizais continúe até a fin, escribindo literatura, obras de teatro, porque non sei facer outra cousa. Son incapaz de realizar calquera outro oficio. Desde que me coñezo, non fixen máis ca isto.”

miércoles, 18 de mayo de 2011

O PORVIR ESTÁ NOS OVOS – EUGÉNE IONESCO

EUGÈNE IONESCO

Slatina, Romanía, 26 de Novembro de 1909 - París, 28 de Marzo de 1994

Fillo de nai francesa e pai romanés, ao ano de nacer é levado a París onde vivirá até os trece anos. De volta en Romanía estuda Letras e para despois dar aulas. Trasladarse a Francia en 1938, onde comeza a colaborar con revistas literarias.

Debuta como dramaturgo con A cantante calva no Téâtre des Noctambules en 1950 baixo a dirección de Georges Bataille (director co que seguirá a traballar, mesmo como actor). A estrea non tivo gran suceso entre o público; si entre intelectuais da época como Andre Breton, Luís Buñuel, Arturo Adamor ou Mircea Eliade, que xa vían en Ionesco o xenial e revolucionario dramaturgo que xunto con Samuel Becktt e Jean Tardieu, é considerado como o pai do teatro do absurdo. Nesta liña compre salientar, que era membro do Colexio de Patafísica xunto Boris Vian, Raymond Queneau, Jacques Prevert, Marcel Duchamp e Michel Leiris, seguindo a clara pegada de Alfred Jarry.

Entre as moitas obras de teatro que nos deixou Eugène Ionesco podemos apuntar A lección, Jacques ou a definitivo sin fechassubmisión, O Porvir está nos ovos, todas elas de 1950, As cadeiras de 1952, Rinoceronte de 1959, O rei morre de 1962, ou Macbeth de 1972.

Recibiu entre outros recoñecementos, o Premio Nacional de Teatro, e entrou como membro da Academia Francesa o 22 de Xaneiro de 1970.

Alén da obra dramática, compre salientar o seu traballo en prosa ó longo de colaboracións con revistas literarias e a visión do mundo que aparece no seu Diario en migallas.

Migallas de E. Ionesco

“Se é absolutamente necesario que a arte e o teatro sirvan para algo, será para ensinarlle á xente que hai actividades que non serven para nada e que é indispensable que as haxa.”

“A arte é inútil, pero o home é incapaz de prescindir do inútil.”

“O literato non é máis que aquel que di en voz alta o que os demais se din a si mesmos ou murmuran. ... Unha conciencia inútil e que non pode deixar de existir e que se manifesta, iso é a literatura.”

“As obras de arte son seres vivos. Quero dicir que as obras son realidades obxectivas vivas. ... O valor dunha obra está definido pola potencia e a duración do seu resplandor.”

“Temos o pasado detrás de nós, o porvir diante. Non se ve o porvir, vese o pasado. É curioso, porque non temos os ollos nas costas.”

“Ninguén é dono da multitude aínda que crea tela dominada.”

“Descobre un círculo, despois aloumíñao e converterase nun círculo vicioso.”

“Continúo, quizais continúe até a fin, escribindo literatura, obras de teatro, porque non sei facer outra cousa. Son incapaz de realizar calquera outro oficio. Desde que me coñezo, non fixen máis ca isto.”